Ai in je brein.

  

Sinds ik niet meer drink, gaat er toch echt een hele nieuwe wereld voor me open.  Niet alleen leerde ik dat je van drinken een enorme dopaminekick krijgt die je eigen dopamine aanmaak ondermijnt, het is naast een soort beloning die je ervaart ook verantwoordelijk voor je leer-centrum.  

Dat maakt alcohol dubbel verneukeratief (ik heb geen ander woord, sorry) want niet alleen word je genept in je beloning maar je leert tegelijk dat je moet drinken om die beloning te krijgen. 

Leuk zo’n inzicht, en dan.  Gelukkig heb ik tijd te veel en wil ik alles leren, dus momenteel word ik de hele dag door beloond met alles wat ik aan nieuwe inzichten verwerf. Mijn autodidactische brein is weer aangezet en dat brengt me op het volgende bruggetje. Ik wil zoveel mogelijk tegelijk leren en heb het ene na het ander idee en voel mezelf net een ai.  

Ik heb jarenlang mijn brein gebruikt als de zoekbalk van google en kreeg alleen antwoord op de (verkeerde) vragen die ik invoerde. Toen ik net gestopt was met drinken begon mijn brein op chatgpt te lijken die nog steeds alleen maar antwoord gaf met een doorsnee verzameling van oppervlakkige kennis waar ik niet veel mee kon.  

Totdat ik ontdekte dat ik eerst de chatgpt moest vertellen wie ik ben, wat ik weet, waar mijn interesse ligt en hoe hij mij moet aanspreken. Ik heb wat stukjes die ik schreef in de Bot geplakt en zeer duidelijk gemaakt dat het popiejopie toontje mij niet aanstaat en als ik humor bedoel dat het geen nep Arjen Lubach script moet zijn. 

Inmiddels heb ik de betaalde versie en ik lach me kapot, dat stomme programma weet precies wat ik wil en kan doen, en ik hoef maar een idee in te voeren of spreken en ik bespaar me drie schriften aan schrijfwerk en uitvoering.  

Ik wil nu leren hoe ik een heel team van bots mijn administratie en alle gruwelklusjes kan laten doen zodat ik lekker in de tuin kan spelen. 

Maar het bruggetje… 

 Je brein is net als ai. Als je de verkeerde vragen aan je brein stelt, ‘waarom vind ik het zo moeilijk om te stoppen?’ Waarom laat het verdriet mij niet los’ Waarom lukt het mij niet’… gaat jouw zoekbalk in jouw brein alles oprakelen wat moeilijk, waarom het niet lukt, wat er misgaat en laat je het liefst meerde malen datgene herhalen om antwoord op je vraag te geven, je hele systeem laat jou voelen waar al die moeilijkheden zitten, dat was namelijk jouw vraag.  

En jouw onderbewustzijn neemt dit bloedserieus. Ook als je het aan de slimmere versie van google, de Chatgpt gaat vragen.  Je antwoorden zijn waar je zelf om vraagt.  

(Hier kan je the Law of attraction op los laten of in nuchtere taal, waar je aandacht aan geeft wordt groter) 

Maar wat nou als jij je interne chatgpt eerst eens gaat vertellen wat je echt wilt, wie ben je en waar wil je naar toe, wat wil je anders. Dan krijg je opeens hele andere antwoorden. En bij iedere juiste prompt krijg je ook nog eens een fikse dopamine shot! 

Yvonne 

(ik schrijf zelf, vind dat namelijk erg leuk om te doen en met dat ik dat in ai invoer wordt het een betere personal assistent)